«صمیمانه ترین نامه ها نامه هایی است که به هیچکس مینویسیم» و« سخنی از حقیقت سرشار است که هیچ مصلحتی آن را ایجاب نمی کند» و اینها است «حرف هایی که هر کسی برای نگفتن دارد».

بگذار که شیطنت عشق ، چشمان تو رو بر عریانی خویش بگشاید و کوری را به خاطر آرامش تحمل نکن

آدم وقتي فقيره.... خوبي هاشم حقيره !!!!!

درد علی دو گونه است:
یک درد.دردیست که از زخم شمشیر ابن ملجم در فرق سرش احساس میکند.و درد دیگر دردیست که اورا تنها در نیمه شبهای خاموش به دل نخلستانهای اطراف مدینه کشانده……وبناله در اورده است.
ما تنها بردردی می گرییم که از شمشیر ابن ملجم در فرقش احساس میکند.
اما.این درد علی نیست.
دردی که چنان روح بزرگی را بناله اورده است.تنهائی است.که ما انرا نمیشناسیم!!
باید این درد را بشناسیم…..نه ان درد را…..
که علی درد شمشیر احساس نمیکند.

و………ما…………
درد علی را احساس نمی کنیم. 

پاسخي به يكي از دوستان كه معتقد است جمله فوق در مورد علي يك جملهء احساسي است و چنين قضاوتهايي در مورد علي محلي از اعراب ندارند!

سلام دوست عزيز

همانطور كه شما فرموديد من هم بعيد ميدانم شخصيت بزرگواري همچون علي از فرط تنهايي ناله كند اما جه نوع تنهايي؟

تنهايي كه از ذهن محدود و خو گرفته به روز مرگي ها در لابلاي تعلقات زميني نشاءت ميگيرد يا تنهايي از نوع روحي كه همجنس خويش را در اين كرهء خاكي نمي يابد و همچون پرنده ايي در قفس كالبدش بيقرار پر كشيدن و پرواز است....

پرنده ايي كه ميداند آغوش ديار دوست در آن دور دست هاي بعيد عاشقانه منتظر اوست

تنهايي علي... تنهايي پس از محمد است..... تنهايي محبوس و در محاصرهء گرگ هاي در كمين طعمهء قدرت و حكومت است كه تا محمد بود مرد دين بودند و در لحظهء احتضار محمد براي حكومت  و قدرت دندان تيز كردند و براي علي چنگال!

تنهايي علي از جنس  نوعي ايدئولوژي بود كه آنقدر بزرگ و گسترده و روشن بود كه در فهم كوچك و حقير و تاريك افكار اين جهاني نميگنجيد

تنهايي علي از جنس تنها بودن دل و قلبش نبود كه از جنس تنها بودن يك روح بيقرار و عاشق بود....

درد تنهايي علي درد فقدان فهم و كوري انديشه بود و چقدر سخت و طاقت فرسا است وقتي كه حرف هاي زيادي سر شار از حقيقت و معاني ژرف براي گفتن داشته باشي اما فهم و دلي كه بتواند آن حرف ها را درك كند در ميان افراد و جامعه ايي كه پيرامونت را گرفته است و در آن زندگي ميكني وجود نداشته باشد

و بالاءخره گاهي زمين هم مذاب هاي درونش را از آتشفشانها بيرون ميريزد و علي آنگونه مذاب هاي دلش را در حلقوم چاه فرياد ميزد و ناله ميكرد تا شايد بدانگونه اندكي تسكين يابد

و بعقيدهء من جز فاطمه هيچ كس بر گسترهء تنهايي علي واقف و آگاه نبود كه علي پس از فاطمه تنها تر هم شد...

و اينكه ميگويند علي تنها بود يك حقيقت است نه يك احساس.... چرا كه احساس از آغازهاي مبهم شايدها شكل ميگيرد و حقيقت از سرچشمه هاي پاك و زلال يقين. (سايه روشن)